maandag 23 oktober 2017

Plog 793 - Beter een gat in je hoofd dan andersom

Plog 793: wat deed ik allemaal van 16 oktober tot en met 22 oktober 2017?

Maandag. Ver vóór de middag, nog voor ik goed en wel was opgestart, stonden deze kornuiten samen met buurtmeisje Mrl aan de deur. Of ze met Sara mochten komen spelen. Te zoet natuurlijk. Maar het rijmde van geens kant met mijn planning. Want nog sprayen en omkleden, de hulp die komt, sporten, boodschappen. The works. Ik beloofde ze rond de klok van vijven een herkansing. "Maar dan ben ik op vakantie!" kwekte Mrl. "Maar wij kunnen dan wel!" overtroefde Lnnk bijdehand. Om stipt vijf uur ging de bel. Sara zonder riem om blijkt een stuk spannender en wilder dan een aangelijnde Sara. Het werd een therapeutische Sarasessie.

Tussen de bedrijven door heb ik ook nog gehoord dat ik vanavond op de radio kom. Ik zit in Met 't Oog op Morgen, om mijn zegje te doen over Orkambi. Hoewel het radiopubliek mij niet kan ruiken, vind ik het toch een fijner idee om fris gewassen achter de microfoon plaats te nemen. Hup de douche in dus!

Ik had gerust naar de radiostudio in Hilversum mogen komen. Maar gezien de afstand was het handiger om een live verbinding vanuit ons huis met de radiostudio in Hilversum te maken. Zodoende staat er om half elf een geluidstechnicus voor de deur. Met allemaal koffers en kabels. In een mum van tijd is alles opgebouwd en geïnstalleerd.

Lekker radiootje spelen aan de keukentafel. Via de hoofdtelefoon kan ik live meeluisteren met het programma. Ons item komt als laatste aan bod. Eerst vertel ik mijn verhaal en daarna neemt kinderlongarts Kors van der Ent het medisch gedeelte voor zijn rekening. Na afloop zijn we allebei tevreden. Terugluisteren? Dat kan hier.

Het kon niet beter gepland zijn. Op dinsdag heb ik een afspraak met Lnd. Zij gaat mijn gezicht eens lekker onder handen nemen. Hoe lang het geleden is dat ik voor het laatst naar de schoonheidsspecialiste ging weet ik al niet eens meer. Zo lang dus! Ze plukt mijn wenkbrauwen, waxt mijn bovenlip, smeert naar hartenlust en masseert me tot slot ook nog. Wat een heerlijkheid! Ik stap als herboren de behandeltafel af. Over acht weken mag ik weer.

Ik voel me best een luxe poes vandaag. Want er staat ook nog een uithuizig filmpje op het program. Nk was in maart jarig en ik gaf haar een geheel verzorgd uitje naar de bioscoop cadeau. Vanavond verzilveren we het eindelijk. We hebben gekozen voor Alles Voor Elkaar, met de onvolprezen Esmée van Kampen.

Op woensdag is het zo'n lekker weer dat ik met-zonder-jas door de stad loop. Zonder het koud te hebben ook nog.

Laatst ordende ik de kruidenla en donderde toen onder andere het potje gehaktkruiden in de prullenbak. Want ver over de datum en haast nooit gebruikt. Een keer raden waar ik vanavond naarstig naar op zoek was tijdens het bereiden van het vegetarische gehakt. Juist. Dankzij Google goochelde ik zelf wat kruiden over het prutje en creëerde daarmee mijn eigen gehaktkruidenmengsel. De volgende keer moet ik echter de verhoudingen iets beter in de gaten houden... Of gewoon een nieuw kant-en-klaar potje kopen. Scheelt wellicht een binnensmonds brandje.

Ll heb ik al in geen eeuwigheid meer fatsoenlijk gesproken. Gelukkig komt zij donderdagmiddag mijn kant op. Eerst lunchen we uitgebreid samen en daarna gaan we aan de wandel. Je zou het warm kunnen noemen. Maar met mijn maillot aan is het eigenlijk gewoon bokheet. Ik heb zweetbenen tot en met.

Het wol van de sjäöpkes groeit alweer gestaag. Zouden zij ook zweetbenen hebben nu?

Het mediaoffensief voor #daaromOrkambi gaat maar door. Vandaag prijk ik met mijn hoofd en verhaal op www.vrouw.nl. De redacteur van het artikel vond het maar een moeilijk item, blijkens de vele interpretatiefouten uit de eerste versie. Dat snap ik ook wel. Samen hebben we er uiteindelijk een stukje van gemaakt waarin in elk geval de juiste feiten worden genoemd. Dat de eindredactie het vervolgens alsnog compleet verneukt is dan weer jammer.

En dan is het vrijdag eindelijk zover... De eerste schaatsles!! Ik moet er vroeg voor uit de veren en mijn pak zit nog wat onwennig maar ik héb me een partij zin... WOEI! Terwijl ik mijn schaatsen nog onder zit te binden is mijn vader de baan al op. Om een rondje warm te rijden, nog voor de echte training begint.

Dus. Haastige spoed is zelden goed. En beter een gat in je hoofd dan andersom! Maar verder is het natuurlijk kloten van de bok. Mijn vader is plat op zijn achterhoofd gevallen en de wond die daar nu prijkt is imposant. Het expliciete beeldmateriaal zal ik je besparen. Wij gaan op een drafje naar de huisartsenpost slash spoedeisende hulp van het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Voor vertrek krijg ik nog snel een vodje papier met daarop de routebeschrijving in mijn handen gedrukt. "Oh maar hier heb je eigenlijk niks aan, want deze weg is afgesloten," hoor ik iemand murmelen en wijzen. In mijn hoofd is bij de aanblik van dat stuk papier echter al kortsluiting ontstaan. Want ik ben vroeger als baby vast ook een keer van de commode gedonderd. Anders kan ik mijn absolute richtingloosheid niet verklaren. Godzijdank is mijn vader ondanks zijn val met bijkomende koppijn, duizeligheid, en wazig zicht nog helder genoeg om als levende TomTom te functioneren.

In eerste instantie krijgen we een beetje op ons donder. Dat we voor wondverzorging eigenlijk bij de eigen huisarts aan moeten kloppen. Ja jemig! We kunnen aan de buitenkant toch niet zien wat er misschien van binnen kapot is?! Als even later de trauma-arts erbij wordt geroepen en zij een CT-scan wil laten maken horen we niemand meer over "eigen huisarts". En daarbij, ook het eigen risico van mijn vader is al lang en breed opgesoupeerd dus waar hebben we het over? De uitslag van de CT-scan blijkt gelukkig goed. Mijn vader slaagt met vlag en wimpel voor een hele trits neurologische tests. De brief naar de huisarts is al onderweg. Hij moet het de komende tijd rustig aan doen met zijn lichte hersenschudding en zich over zes weken nog een keer melden bij de neuroloog. Op de terugweg bellen we gezellig met mijn moeder. Want die weet nog van niks... Hoewel ze op de haar gebruikelijke manier reageert. "IK WÍST HET!" Moeders weten écht altijd alles.

Sara is door al dit gedoe langer alleen dan gepland en maakt haar ongenoegen daaromtrent kenbaar. Lekker bezig meid. Gooi het er maar uit.

De dag kent toch nog een zeer smakelijk einde. We dineren bij een van onze lievelings Italianen met Pl en Clsk. Bijzonder aangenaam.

Op zaterdagochtend zijn we andermaal vroeg op. Sjrds hoogbejaarde oma overleed maandagochtend en wordt vandaag begraven. Als we in de kerk zitten wordt me gevraagd of ik mijn goede camera bij heb (nee) en of ik foto's wil maken tijdens de uitvaart (ja). Ik vind het mooi dat dat tegenwoordig kan.

Sjrd hield tijdens de mis als oudste kleinkind een praatje namens alle neven en nichten. In het dialect deelde hij gedenkwaardige anekdotes en onthulde op de valreep nog een groot familiegeheim. Dat deed hij erg mooi. Hij besloot zijn rede met een belofte: dat we een lekker stuk vlaai op oma zouden eten. Zodoende.

Over vlaai gesproken trouwens. Hou hier eens heel snel mee op! Idioterie van de bovenste plank.

Op zondag ben ik "zo vaerdig wie ein kemuniejeske". Moe van alles. De drukke week, de val van pap, vroeg op, de aanhoudende spanning rondom Orkambi. Ik hoef dan ook niks van mezelf. Makkelijke kleren aan, iets lekkers te eten en drinken en eindelijk aan de gang met mijn puzzel. YOLO.

En natuurlijk wat in de krant lezen. Daar leent zo'n zondag zich ook bij uitstek voor. Het toeval wil dat mijn column in het CFcenTRaal dat vrijdag in de bus lag nogal wat raakvlakken heeft met een artikel in het NRC. Vind ik leuk.

Hej hej.

Geen opmerkingen: