maandag 22 januari 2018

Plog 813 - Afstijlen is zeg maar echt mijn ding

Plog 813: wat deed ik allemaal op maandag 22 januari 2018?

De klamme lappen hebben hun werk gedaan. Ik voel me alweer bijna mijn oude zelf. Terwijl ik een douche neem, laat ik de boel hier even lekker doorluchten. Opdat we de nieuwe week fris aanvangen.

Wie afdaalt op krukken moet inventief zijn. Nu ik er steeds meer handigheid in krijg, overweeg ik het voortaan zo te laten. Ook als het niet meer hoeft. Een mens krijgt veel meer spullen getransporteerd op deze manier.

Goedemorgen. Kijk mij eens fris de spiegel toelachen. Komt door het kleurenpalet. Van trui tot pantoffel. Het klopt. Afstijlen is zeg maar echt mijn ding.

Nou. Een bak haver dan maar. En YouTube.

Ach wat leuk. De groepsfoto van afgelopen zaterdag in Biddinghuizen! Alle foto's staan inmiddels online in de (besloten) community op Facebook. Even lekker neuzen...

Deze kom ik ook nog tegen. Een onderonsje.

Maar goed. Het is ook gewoon maandag en de hulp is er. Tijd voor actie. Te beginnen met het vastleggen van de lengte van onze gordijnen. Ze worden later vanmiddag opgehaald door de stomerij. Na ruim acht jaar ongewassen hangen, moet het er toch een keer van komen. De een zegt "Zelf wassen!" de ander roept "Laten doen bij een stomerij!" Iedereen doet in elk geval panisch over krimp en ander onheil. Zelf wassen is in mijn huidige toestand geen optie. Bovendien zou ik daar zowat een week zoet mee zijn. Het zijn zeven lappen stof die om de beurt het machine in moeten. Chemisch laten reinigen lijkt me voor nu de beste optie. En dan zien we wel.

Het oogt ontzettend ruimtelijk maar het klinkt gigantisch hol, zo kaal en open. En dan laat ik het nu los. (En mocht het misgaan, dan kiezen we nooit meer van die dure gordijnen...)

Poetsen, poetsen, poetsen. De hulp dan. Ik werk nog een interview uit.

Eerlijk zeggen. Ben jij al door je voorraad sinterklaassnoep heen? Als het zou moeten, kon ik van wat hier allemaal nog ligt midden in de zomer een heerlijk avondje organiseren. Kikkers, muizen, marsepein, chocolade pepernoten. You name it, I've got it.

Het sportritme van voor de val zit er alweer goed in. De variatie in oefeningen is helaas nog niet zo heel groot. Dus daar gaan we weer: opzij en naar achteren.

Squatten op zijn oma's slaat in feite ook nergens op. Toch maak ik grote sprongen. Tijdens het oefenen van mijn looppatroon, gebood de goeroe me om mijn knieën tijdens het lopen beurtelings op te trekken. Tot ons beider verbazing kwam ik met rechts nagenoeg even hoog als met links. "Dit gaat eigenlijk best wel goed hè?" hijgde ik blij. "Ik wilde net zeggen," staarde de goeroe me met licht ongeloof in zijn ogen aan. "Hoe vind je zelf dat het gaat?!" Volgende keer leggen we het vast. Beloofd. En ik moet aan mijn conditie gaan werken, met loopjes door de straat. Want dat gehijg is idioot.

Een keukenexperiment. Ik roerbak de groene kool met een flinke snuf kerrie. Voor in de stamppot zo meteen. Het zal mij benieuwen...

En? "Voortreffelijk!" Dus: aardappelen koken. Uitje en knoflook fruiten, groene kool erbij en roerbakken met kerrie. Aardappelen stampen, groenteprut erbij. Husselen. Tot slot een bakje cottage cheese er doorheen en ook nog kipreepjes. Naar smaak peper en zout toevoegen. Klaar.

Sara. Vrouw. Hier is vandaag al gepoetst. En je etensbak zit nokkie vol brokjes. Ik weet dus niet precies wat er aan de hand is. Maar of je ermee op kunt houden.

Hej hej.

zondag 21 januari 2018

Plog 812 - Een broodnodig bijkomdagje

Plog 812: wat deed ik allemaal op zondag 21 januari 2018?

Er bestaan meerdere gradaties van je niet lekker voelen. Zodra ik ga kreunen en hummen, is er stront aan de knikker. Toen ik gisteravond ontzettend beroerd op bed lag en Sjrd hoorde hoe de vlag erbij hing, maakte hij zich dan ook best een beetje zorgen. De paracetamols die inmiddels in mijn maag zwommen deden nog niet veel. Ineens kreeg ik een ingeving. Ik lag verdorie bijna net zoveel pijn te hebben als toen met mijn gebroken heupkom. Daar was nog een oplossing voor in huis. En het is door dat ene oxycodonnetje, dat ik uiteindelijk een prima nacht heb gemaakt en al veel minder gaar wakker ben geworden.

Dit háát ik dus zo hè! Vettige vingerafdrukken op mijn beeldscherm. Niet door mijzelf aangebracht uiteraard. De man die mijn laptop leent om Netflix op te kijken, meent ieder denkbeeldig pluisje met zijn vinger weg te moeten vegen. DOE DAT NIET. Je ziet, ik wind me hier alweer enorm over op. Het gaat echt beter met me.

Tijd voor ontbijt. Word ik groot en sterk van.

Sjrd en de goeroe draafden vanmorgen al bijtijds door het bos. Naar het schijnt zijn ze allebei erg tevreden met de neergezette tijden. Dan ben ik het uiteraard ook. Aan de koffie worden alweer nieuwe loopjes besproken. Volgens mij hoorde ik zelf iets over een halve marathon voorbijkomen.

Ik doe het kalm aan vandaag. Heel kalm aan. Mijn torso is nog steeds pijnlijk. Elk spiertje rondom mijn ribben is gevoelig. Gelukkig hoest ik niet meer of dramatischer dan anders. Er moeten nog wat mailtjes de deur uit. Daar ga ik me eens aan zetten.

En ik knutsel dit A4'tje in elkaar. Er is namelijk goed nieuws gekomen vanuit de supermarkt in ons dorp. Jan Linders Herten gaat Skate4AIR steunen! Vanaf morgen is Skate4AIR vier weken lang het goede doel bij de lege flessenautomaat. Joepie ende hoera!

Van de weeromstuit is het me gelukt om te douchen. Toch wel lekker.

Hier gaat het vanaf morgen allemaal gebeuren. Spannend hoor...! Uiteraard hebben we onze eigen lege flessen nog even thuis gelaten vandaag.

Met het avondeten doen we niet te moeilijk. Soep uit de vriezer, wat stokbrood met kaasjes. En op het fornuis staat een pannetje cocktailworstjes op te warmen. Daar smachtte mijn betere helft ineens naar. Hij blijft ook vol verrassingen zitten hè.

Kaarsjes aan. De luizenmoeder op tv. En daarna Soof. Mij hoor je niet klagen.

Sara wel. Want ik zit op een ander plekje op de bank. Sjrds plek. En daar mag Sara niet komen. Vet zielig.

Hej hej.

zaterdag 20 januari 2018

Plog 811 - Koud vanbuiten, warm vanbinnen

Plog 811: wat deed ik allemaal op zaterdag 20 januari 2018?

Hallo ontwakend Amersfoort. Ik zeg wel dat je van de bucket list af kan, maar één matige overnachting in een hotel langs de snelweg doet natuurlijk geen recht aan je. Ik kom nog wel eens terug. Maar nu moet ik gaan.

Onderweg naar Biddinghuizen. Dan zal dit het Veluwemeer zijn. 

Tijd voor het hotelontbijt hadden we niet. Gelukkig is er altijd wel ergens Skate4AIR cake van bakker Roodenrijs voorhanden. Kopje thee erbij. Klaar voor de dag.

We zijn begonnen! Jochem deelt de laatste tips en trucs met de deelnemers. Over dat je niet moet vergeten je edele delen van een beschermend laagje isolatiemateriaal te voorzien bijvoorbeeld. En dat het onder de dames marathonschaatsers heel normaal is, om met een luiertje in je schaatspak rond te rijden. Zodat je onderweg je plasje gewoon kunt laten lopen. Doe hier je voordeel mee.

Vlak voor de schaatsers het ijs opgaan, mag ik nog iets vertellen. Ik schreef speciaal voor deze gelegenheid een column, ter oppep en inspiratie, en draag deze voor. Dagvoorzitter Gerben van Driel gaat voor mij op zijn knieën. Op krukken lopen heeft heus niet alleen maar nadelen.

Team Cake4AIR is lekker bezig. Hoeveel cakes zouden er nou doorheen gaan op zo'n dag?

We zijn hier natuurlijk in de eerste plaats om te schaatsen. En om de dappere dodo's op het ijs aan te moedigen. Mijn dragend stemgeluid zorgt voor wat verontruste blikken hier en daar. Ja hoor eens, dat opgekropte enthousiasme moet er toch uit.

Ondanks mijn twee over elkaar aangetrokken jassen, ben ik in een behoorlijke staat van onderkoeling geraakt langs het ijs. Gelukkig brandt binnen de kachel en komen mijn bevroren voetjes weer een beetje tot leven. Voor mijn rubriek 'Wie zit er in 't pak?' interview ik de jongste deelnemer met CF. Dit lekker menneke heeft mijn hart een klein beetje gestolen. Niet in de laatste plaats omdat hij alles wat aan extra calorieën op zijn warme chocomelk geserveerd zat, niet beliefde. De slagroom met marshmallows en het koekje waren voor zijn vader. We zijn echt allemaal hetzelfde. Het zal wel in ons DNA zitten.

Lijkbleek laat ik me diep in de middag naar huis chauffeuren. Want hondsmoe en tot op het gebroken bot verkleumd. Maar ook zielsgelukkig. Met een opgeladen Skate4AIR-batterij, een hoop nieuwe plannetjes in het verschiet, en nóg meer zin in de Zwedenclinic volgend weekend.

De auto is alvast klaar voor de week die komen gaat. Ikzelf snak naar met een dekentje en het hondje bovenop me op de bank.

We maakten nog een snelle tussenstop bij de supermarkt en dan ben ik nu echt klaar om in te storten.

Doodvogeltjemodus in 3, 2, 1...

Na drie glazen cola en nog steeds onlesbare dorst, kwam ik tot het heldere inzicht mijn bloedsuiker eens te meten. En warempel. Dat verklaart teen en tander. Het was met recht een heerlijke, hartverwarmende dag. Waarbij ik toch wel een beetje over mijn grenzen ben gegaan. Het lijf is compleet van slag. Ik heb koorts, mijn bloedsuiker is een bende, en ik ben zelfs een tikkeltje benauwd. En hoewel ik geen meter heb geschaatst, voel ik overal spierpijn. Het zal wel een combinatie van alles zijn. De matineuze start, vrieskou, vermoeidheid, emoties, mijn nog niet helemaal herstelde lijf. Het is niet anders.

Hej hej.

vrijdag 19 januari 2018

Plog 810 - Een uitje mét een date night!

Plog 810: Wat deed ik allemaal op vrijdag 19 januari 2018?

Joehoe! Zie je het? Ik zit weer op mijn vertrouwde stekkie aan tafel, in mijn eigen rode stoel. Alle restanten troep zijn gelijk met de rolstoel opgeruimd.

Zelfs de bank heeft een vlaag van opruimnijverheid over zich heen gehad. Nu alleen de hond nog africhten en mijn leven is af.

Ook in de badkamer ben ik er klaar mee, met die vettige kruk. Morgenvroeg was ik mij onder een Amersfoortse hoteldouche. Daar moet ik ook gewoon staan. Laat ik die handeling dan thuis maar alvast eens oefenen. Gaat natuurlijk prima.

"Het blijft toch een volksverhuizing hè, een nachtje weg met een CF'er?" aldus mijn liefhebbende echtgenoot. Klopt schat. Alleen bevat die rode weekendtas louter Skate4AIR-gerelateerde zaken. Maar ja, Skate4AIR is ook weer CF-gerelateerd. Dus ja, inderdaad. We brengen een hoop met ons mee. Meestal louter gezelligheid en vreugde. We reizen alleen nimmer licht.

Dag poepsefloeps. Jij mag niet mee, jij bent te hond. Maar geen zorgen, we hebben goede opvang voor je geregeld. Nog even geduld en er staat je een grote verrassing te wachten. Lief zijn hoor!

Onderweg naar Amersfoort. De radio speelt niks anders dan meezingbare hits hits hits, de zon schijnt. Ik heb Heel Veel Zin in dit uitje. Sowieso, een uitje! Maar het waarom van dit uitje is wat mijn hartje doet overlopen van geluk. Morgen vindt de laatste schaatsclinic voor de deelnemers naar Oostenrijk plaats. En hoewel ik mijn schaatsen naar Siberië heb verbannen, sta ik toch te springen om erbij te zijn. Iedereen nog een keer te zien. Te horen hoe het gaat. Mijn succes- en gelukwensen over te brengen. Afmaken waar ik zo enthousiast aan begonnen ben.

Omdat Sjrd vanavond nog naar Utrecht moet en we morgen voor dag en dauw in Biddinghuizen verwacht worden, is Amersfoort een geschikt compromis. Komen we daar ook eens.

Prima kamer. Beroerd licht.

Er is nog genoeg tijd voor een gezamenlijk diner. Hebben we toch nog een soort date night.

Met een voor- én een hoofdgerecht. En sluikreclame.

De buurman appt de laatste stand van zaken omtrent de logeerhond door. We hoeven ons geen zorgen te maken. Behalve dat ik vrees dat ze morgen niet meer met ons mee naar huis wil...

Sjrd heeft inmiddels zijn hielen gelicht en staat zijn gehoor permanent te beschadigen bij een of ander festivalletje met alleen maar obscure lawaaibands. Ik vier mijn eigen feestje. Beetje laptoppen, mijn nagels lakken, wat muziek luisteren. En een lekkere toet tot me nemen. Want Orkambi moet nou eenmaal zwemmen in het vet. Lukt denk ik wel met deze Tony Chocolonely cheesecake.

Als ik verstandig zou zijn, zette ik me nu subiet aan de sprayeritis. Opdat ik het aantal beschikbare slaapuren volledig uit kon nutten. In plaats daarvan verzand ik in de zoveelste ego-show van Ivo Niehe. Vanavond is de verjarende prinses Margriet zijn kapstok.

Toen ik eerder op de avond de rauwe stukjes paprika op mijn bord zag liggen, wist ik het al. Dat wordt lachen vanavond, in een vreemd bed waarvan het hoofdeinde niet omhoog kan. En inderdaad. Brandend maagzuur van de hel. Als bij een wonder vond ik nog een bruistablet van het een of ander in mijn pillendoosje. Ranitidine: doe je ding. Snel!

Hej hej.