dinsdag 27 juni 2017

Plog 776 - Barbecuen, botterracen en een bijzondere kip

Plog 776: wat deed ik van 19 juni tot en met 25 juni 2017?

Noem me een watje, maar deze tropische toestanden drijven mij nogal van de fysieke activiteiten vandaan. Ik kan het echt niet opbrengen om de goeroe te vergezellen vandaag. Heel veel meer dan zitten, zweten en voldoende drinken wordt het niet. Nou vooruit, ik kleur wat. En ik vind het nog leuk ook.

Door mijn beslissing niet te gaan sporten vandaag, heb ik automatisch het zomerreces wat naar voren gehaald. Dat voelt goed! Bikinitechnisch sta ik er bijzonder geoutilleerd voor dit jaar. Ik kan me een slag in de rondte combineren, als ik wil. Met flamingo's en alles!

In de avond worden we opgeschrikt door het aanhoudend geloei van sirenes in de buurt. De ambulances blijven voorbij rijden. We wonen vlakbij een verzorgingstehuis dus het zou zomaar kunnen dat het hitteplan voor sommige bewoners niet afdoende was. Als ook nog de traumahelikopter aan komt gevlogen en middenin de wijk landt, wordt het helemaal spannend.

Terwijl we er in de buurtapp lekker op los roddelen, is er één man die zich negens een fluit van aantrekt. Mijne mens. Zijn werk gaat 24/7 door. Overal.

Op dinsdag was het nog steeds bokheet en brachten deze laatste twee in de vriezer opgediepte mini-ijsjes maximale vreugde.

Woensdag vierden we mijn vaders vierenzestigste verjaardag op de manier die hem het liefst is: met een barbecue en petit comité. Heel af en toe wat soepeler met je vegetarische principes omgaan is niet zo erg. Bij het naar huis gaan, lieten we Sara alvast achter ter logeer. Hiermee is haar vakantie ook begonnen.

Weet je hoe laat donderdagochtend mijn wekker ging? Zes uur! Weet je hoe vroeg dat is?! Ja vast wel. Ik ben het echter niet zo gewend, dus mij doet dat altijd een beetje pijn. Maar het was voor het goede doel.

En als ik zeg "goede doel" dan bedoel ik dat ook letterlijk. We doen vandaag namelijk mee aan de eerste Botterrace van de NCFS. We gaan met z'n allen in ouderwetse botters het Eemmeer op. En er staat een lekker windje dus dat belooft veel goeds!

Spakenburg, de botters, de teams, de kapiteins en de schippers: iedereen is er klaar voor. Let the games begin!

Onze eigen Captain Stubing is er eentje van het delegeren. Doet hij goed.

Maar ja, als zelfs de kapitein het allemaal laat varen, toveren wij gewoon een vijf in de klok. De lunchbroodjes met zalm moeten immers zwemmen.

Als je wil mag je ook wat meehelpen aan boord. Er moet nogal eens aan de fok getrokken worden en de zwaarden moeten steeds worden opgehaald en neergelaten. Voorop het dek moeten we iedere keer dat we overstag gaan plat gaan liggen. Volgens mij heb ik vanavond ijzeren buikspieren gekweekt.

Zo'n zeilschip staat echt bol van de spreekwoorden en gezegden.

Weer van boord maken Sjrd, kapitein Hns en ik even een klein rondje door het knusse Spakenburg. De heren eten een ijsje, ik kan alleen maar aan de vette haring denken die ze elk moment gaan serveren. Ik moet als een haas terug naar het restaurant!

Waar de prijsuitreiking dus ook al is begonnen! En we zowaar op de derde plaats zijn geëindigd. Amai.

Tijdens het diner vindt ook de veiling plaats. Aan boord van onze botter voer ook de veilingmeester mee en hij verstaat zijn vak. Op ludieke wijze peutert hij zoveel mogelijk geld bij de deelnemende bedrijven los. Ik heb nog nooit een veiling bijgewoond en raak helemaal enthousiast van de energie  die zo'n gebeurtenis met zich meebrengt. Ik moet dan ook op mijn handen blijven zitten om niet mee te bieden op wat dan ook.

De opbrengst van de dag liegt er niet om. Er zit weer bijna 25.000 euro extra in het laatje voor wetenschappelijk onderzoek naar CF. Dat is fantastisch! Hopelijk is met deze eerste botterrace voor de NCFS een nieuwe, mooie traditie ontstaan. Als het kan, zijn Sjrd en ik er volgend jaar in elk geval heel graag weer bij!

Dit somt de dag wel zo'n beetje op.

Op vrijdag feesten we gewoon keihard door. Mijn allerliefste Sjrd wordt namelijk 41 jaar. We vieren het in het kleinst denkbare gezelschap. Namelijk gewoon met ons tweeën, en de voorbereidingen die onze aanstaande vakantie met zich meebrengen. Er is zelfs geen vlaai. Maar wel extra veel friet voor de jarige. Hij is blij. 's Avonds gaat bij mij letterlijk het licht uit. Alle activiteiten van de afgelopen dagen, de aanhoudende hitte die toch het nodige van mijn lijf vergt, de stress die op vakantie gaan nog steeds met zich meebrengt. Het is klaar. Ik kan bijna niet meer lopen van de pijn in mijn linkerheup en benen. Het voelt als spierpijn. Toch maak ik me geen moment zorgen over een op handen zijnde griep of iets dergelijks. Ik weet dat ik over mijn grens ben gegaan en dit is de manier waarop mijn lichaam STOP zegt. Gelukkig is alles zo goed als ingepakt. Al om elf uur kruip ik doodop onder mijn dekbed. Wedden dat ik na een goede nacht slaap weer zo fit als een hoentje ben?

"We kunnen ook een dag later vertrekken hoor," zei de mens gisteravond nog bezorgd. Maar ik had gelijk. Lopen gaat alweer een stuk beter en het toeval wil dat ik vandaag toch vooral heel erg veel en ontzettend lang moet zitten. On y va! Niet naar Hawaii, gewoon naar onze vaste stek in Frankrijk. Daar is het haast net zo fijn als thuis.

Na tien-en-een-half uur asfalt vreten, proosten we op een voorspoedige reis en een fijne vakantie. De 'pizza huit' van Phil waar Sjrd zich al het hele jaar op heeft verheugd, wordt hem bruut door de neus geboord. Er is een of ander militair evenement in het dorp en Phil is inmiddels door zijn deeg heen, of zo. Gelukkig heeft ene Vasco zijn tanden dit jaar in een etablissement gezet waar hij Portugese en Franse maaltijden serveert. Prima, alles smaakt goed na zo'n lange reis. En we krijgen gratis sangria van de gastvrouw. Erg Portugees slash Frans inderdaad.

De dorpsgek met de kip maakt echter ALLES goed. Hij sleept zijn huiskip blijkbaar overal mee naartoe en zodoende zit hij vanavond gezellig bij ons op het terras. Het hoogtepunt wordt bereikt als de kip op Sjrd zijn arm wordt gezet en ik vervolgens een filmpje maak terwijl ik doe of het een foto is. Hoewel Sjrd iets anders zal zeggen als je het hem vraagt. Maar ja, hij houdt niet van foto's maken, dus van de blinde paniek in mijn ogen bij de dreiging van de kip richting mijn arm is helaas geen beeldmateriaal.

Op zondag maken we ons na het aanslaan van de eerste boodscahppen op voor waar we voor gekomen zijn: liggen en bakken, afkoelen en drijven, goed smeren en veel drinken. En heel veel oogrollen bij het aanhoren van het gezever van de klaagmuur bij het zwembad.

De eerste vakantiepasta liet de poesjes muizen in plaats van miauwen en zorgt bovendien voor een goede after dinner dip. Goed teken!

Om ook wat aan de conditie te blijven doen - zo'n stappenteller werkt echt waanzinnig motiverend joh, pas nu krijg ik inzicht in hoeveel moeite je moet doen om aan 5.000 stappen te komen - maakten we tot slot nog een rondje door het park en naar de wifi bij de receptie. Onderweg kwam ik veel moois tegen.

Hej hej.

maandag 19 juni 2017

Plog 775 - Scheren met het mes?!

Plog 775: wat deed ik allemaal van 12 juni tot en met 18 juni 2017?

Na een fysiopauze van maar liefst twee weken pakken we de draad heden morgen blijmoedig weer op. De goeroe is nog niet op de hoogte van mijn gesmede schaatsplannen. Ik ga hem eens lekker verrassen zo meteen.

Zoals elke avond leggen Sara en ik onszelf even aan de oplader. Je ziet wel hoe goed ons dat doet.

Soms word ik wel eens wat moe van al die vloggers. Met hun perfect opgemaakte poppenkopjes en nooit saaie levens. Liever kijk ik dan naar een fijne documentaire of reportage. Gelukkig ben ik weer tegen een pareltje aangelopen. De Vlaamse Lieve Blancquaert legde op verschillende plekken in de wereld huwelijken vast. In ons Hollandse Urk maar bijvoorbeeld ook in een Syrisch vluchtelingenkamp in Jordanië. Ze heeft een fijne manier van verslag leggen en tussen de gefilmde beelden zijn ook enkele van haar krachtige foto's gemonteerd. Absoluut een aanrader en gewoon gratis te zien via uitzending gemist.

Ze zeggen dat zomerlichamen in de winter worden gemaakt. Ik denk dat het omgekeerde dan ook geldt. Dus vanaf nu drapeer ik me thuis eens wat vaker op het blauwe sportmatje, voor wat fijne oefeningen voor mijn core stability. Lekker planken en zo. Opdat mijn winterlijf straks als een zomerlijf in mijn schaatspak past.

Al vrij snel na het heengaan van Rover haalden we Sara in huis. Dat was fijn, want de leegte in huis vond ik erg moeilijk. Doordat ik zo gewend was aan Rovers karakter en hem bovendien nog steeds heel erg miste, duurde het even voordat ik daadwerkelijk kon zien wat een enorm grappig hondje Sara eigenlijk bleek. Inmiddels heb ik het gelukkig haarscherp voor ogen. Ze is me er ene. Met haar streken en trekjes. Haar nieuwste passie is verhuizen. Dan neemt ze haar mandje in haar bek en sleurt het ding met zich mee naar een plek waar ze op dat moment wil bivakkeren. Vanavond was dat buiten, op het gras. Doe maar meid.

Bijzonder lekker bezig geweest op woensdagmiddag. Heel veel vaders voorzien van lekkere geurtjes in mooie pakjes met een feestelijk lint erom. Met extra bonuspunten voor weer wat fietskilometers in de benen.

De aanhoudende hitte legt ons met tijden allemaal een beetje lam. Dan nemen we gewoon een rustje, al dan niet met dutje.

De aanhoudende droogte laat de blaadjes van de hortensia's nogal hangen. Daar hebben we wel een oplossing voor. Gelukkig lijden de bloemen er vooralsnog niet onder. Die zijn ontploft! Toen we deze border lieten aanleggen plantte de tuinmannen er her en der nog wat lavendel tussen en omheen, zodat het allemaal wat minder kaal oogde. Daar hebben we ongeveer een jaar plezier van gehad. Want daarna schoten de hortensia's in een groeistuip die ten koste ging van de lavendel. Dit voorjaar verwijderden we de laatste bosjes lavendel die er nog stonden. Dat was een van de betere tuinbeslissingen ooit. De hortensia heeft nu namelijk helemaal vrij spel. Tot zover Tuinieren Met Irène.

"Es hiej maar neet zo'n apparaat van doezendj euro kump te sjtaon!" knorde de mens naar aanleiding van mijn verse cappuccinoverliefheid. Inmiddels lijkt de liefde geen eendagsvlieg en bekroonde ik onze verkering met een fijne, volautomatische koffiemachine. Met goedkeuring van de mens. Hij kan tellen als de beste en heeft inmiddels ook wel door dat dit op lange termijn goedkoper is dan elke dag buiten de deur mijn gerief halen.

Op donderdagavond kon Sjrd zijn nieuwe identiteitsbewijs ophalen op het stadskantoor. Het zal inmiddels geen verrassing meer zijn dat wij daar tegenwoordig de fiets voor pakken. Terwijl Sjrd het laatste stukje te voet aflegde, stond ik op onze fietsen te passen. De combinatie van tegenwind en een beperkte longfunctie maakte dat ik met mijn ellebogen op mijn zadel leunend even stond uit te puffen. Met mijn bips naar de weg gekeerd, heel charmant. In mijn rechter ooghoek zag ik een scootmobiel voorbij tuffen. De oude man die hem bestuurde hoorde ik nog net "mooie vrouw" mompelen. Bedankt!

Dinner with a view. Kermis in de stad. Je kijkt je ogen uit.

Het leven kent slechts enkele zekerheden. Een mens wordt geboren en gaat dood. En tussendoor heeft het spierpijn.

Na mijn uitputtende sportsessie trof ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zomaar in de supermarkt het Kind van de Duivel aan. De peuter in kwestie kwaakte de hele winkel bij elkaar. Het was ronduit indrukwekkend. Overal stonden mensen elkaar aan te kijken en met het hoofd te schudden. "Es det dae van mich waor..." klonk het minzaam. De oma van Jebroer bleef uiterlijk ijzig kalm. Bij deze nomineer ik haar voor een Oscar.

Het weekend wordt ingeluid met een goede pasta. Niks meer aan doen.

Dit. Na het eten. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en ik nimmer anders deed.

Op zaterdag togen we naar Maastricht, voor een kleine shopperij en vooral een lekker Aziatisch maal. Beetje sushi, beetje dimsum, beetje groene curry, beetje noedels. Lekker overal van pikken en proeven. Heurlijk!

We stonden met onze auto onder de Vrijthof geparkeerd en vroegen ons al af wat er toch allemaal aan de hand was. De Vrijthof was weer eens opgetuigd voor het een of ander evenement en in de stad wemelde het van de kwieke bejaarden. En wat bleek? Beppie Kraft gaf haar jubileumconcert. Vooral Sjrd ging zowat stuk van geluk. We kregen zelfs nog vrijkaartjes aangeboden na het maken van deze foto. Maar op de melancholische klanken van Sierra Madre gingen we toch maar naar huis. Vooruit, nog twee feitjes over Sierra Madre. Het is het lievelingslied van een van Sjrds neven en wij thuis hebben er inmiddels een andere tekst op verzonnen die luidt: "Sjaere, sjaere mit ut mets."

Oh Youpie. Je column van dit weekend was weer een van de betere. Ik kan het niet meer met je eens zijn.

En dan tot slot de vraag van vandaag: dit boek. Lezen of of niet? En vooral, waarom.

Hej hej.

maandag 12 juni 2017

Plog 774 - Wilde plannen!

Plog 774: wat deed ik van 05 tot en met 11 juni 2017?

Vanwege eerste pinksterdag zijn de deuren bij de fysio vandaag gesloten. Om toch een beetje in beweging te blijven heb ik andermaal mijn fiets van stal gehaald. Ben ik ziek of zo?!

Nee hoor. Alles gaat prima. Meer dan prima zelfs. Maar daarover later meer. Ik hoef ik geen heel eind te fietsen, alleen maar naar mijn ouderlijk huis. Dat is zo'n drie kilometer.

Moet je kijken wat mijn moeder vond, in de diepste krochten van een oud tasje. Een halfvergane Pancrease. Die verteringsenzymen slikte ik vroeger, voor ik overstapte op Creon. En mijn moeder had ze altijd bij zich. De bruine puntjes lijken verdacht veel op schimmel dus het lijkt me beter dat ik deze rakker niet meer tot me neem.

Op tweede pinksterdag vindt in mijn oude woonplaats altijd de Luikse Markt plaats. De jaarlijkse braderie die georganiseerd wordt om de volleybalkas te spekken. Vroeger, toen we zelf nog actief lid waren van de volleybalclub, staken we dan steevast de handen uit de mouwen. Tegenwoordig lopen mam en ik meestal een rondje over de markt om mensen te kijken. Heel soms kopen we wat. Vandaag loopt mijn moeder (vers 64) pardoes tegen de perfecte riem aan voor bij haar hippe Adidasjes.

Halverwege mei, vlak voor het echt en langdurig heet werd, kocht ik dit te gekke blouseje. Dinsdag was het eindelijk koud genoeg om het een keer te dragen.

's Middags wandelden Sara en ik naar de vers verhuisde Nk. Ze woont nu weer bij ons in de wijk en dat biedt vele voordelen. Sara voelt zich in elk geval alweer helemaal op haar plek. Want thuis is waar je op tuinkussens kunt liggen.

Het is een wonder! Deze slak heeft toch wel zeker twee weken aan een stuk opgerold in zijn huisje tegen de voorgevel van ons huis aangeplakt gezeten. Ik vreesde al het ergste maar ineens bleek hij toch het hoekje om te zijn gegaan. Op een goede manier welteverstaan.

Vanwege hun aanstaande wandelvakantie kwamen de tuinkabouters alvast op woensdagavond werk verzetten. De haagbeuk in de voortuin is wel zo ontploft dat we amper nog veilig van de oprit afkwamen. Fluks de snoeischaar erin!

In de serie "Waar drinkt Irène vandaag haar cappuccino?" is de ondertitel "Op het zonnige terras bij Coffeelovers." Met ook nog een vol hippe dingen gestouwde homp bananenbrood erbij. Waarom? Omdat het kan. Vroeger kon ik me nog wel eens schuldig voelen over het feit dat ik als dankbare uitkeringstrekker de tijd had om iets leuks te doen op een tijdstip waarop de meeste mensen aan het werk zijn om mijn Wajong bij elkaar te verdienen. Maar sinds die periode, waarin het zo slecht ging dat ik echt niks anders meer kon dan als een vaal konijntje op de bank liggen vegeteren, heb ik zoveel mogelijk van dat idiote schuldgevoel van me af weten te schudden. CF is mijn baan, daar werk ik 24/7 keihard aan en voor. Ook op momenten dat al die andere mensen weekend, vakantie of een snipperdag hebben. Bovendien draag ik op mijn manier mijn steentje bij aan de maatschappij. Dus me dunkt dat ik op een doordeweekse donderdagmiddag gewoon lekker op een terras mag zitten en domweg keihard genieten.

Alles is training dus meters maken door de stad ook. Winkel in, winkel uit. Kijken, voelen, passen, niks kopen. Hoewel ik voor deze enige hoed (van de Xenos) graag een gelegenheid had gehad. Iemand nog een trouwerij binnenkort waarop mijn aanstaande hoed en ik kunnen komen shinen?

De afstuderende dames ergotherapie hebben in de tussentijd keihard gewerkt aan de beginselen van een app voor kinderen met CF. Op vrijdag presenteerden ze hem aan hun docent Mrcl en mij.

Wat ons betreft zijn jullie geslaagd meiden! Alvast van harte proficiat met jullie beider diploma.

Op vrijdagavond maakten de Saar en ik onze avondwandeling tijdens het gouden uurtje. Zodoende lijkt het alsof ik een diamantje in mijn tand heb laten zetten. Ik ben behoorlijk gangster maar van mijn tanden blijven ze af hoor.

Ze zeggen dat het zo'n drie weken duurt voordat een gedragsverandering voldoende ingesleten is in je patroon. Ik geloof wel dat dat klopt. Het kost me in elk geval geen enkele moeite meer om 's avonds nog een lekker rondje met het hondje te maken. Wat dat betreft werkt zo'n Fitbit echt enorm motiverend. Hij heeft zijn geld nu al opgebracht.

En wat deed je verder nog Irène, op vrijdagavond, terwijl Sjrd met de buurman in de zeilboot zat? Nou gewoon, een beetje kleuren en op de laptop met een half oog de verrichtingen van het Nederlands elftal in de gaten houden. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden.

Dat bier van Vedett is het helemaal deze zomer, ik zie het iedereen om mij heen drinken. Net wat voor mij dus. Van wijn krijg ik de laatste tijd vaak snel en heftig maagzuur. Bier klotst veel gemoedelijker tegen mijn tere maagwand aan. Ein Prosit!

Dus we zaten op het terras, aten bij de Italiaan en fietsten tot slot met licht zware benen naar huis. Alwéér op de fiets?! Yep. Vooruit, ik zal verklappen hoe het zit. Op zoek naar een nieuw trainingsdoel heb ik mezelf voor nogal een uitdaging gesteld. Ik wil volgend jaar heel graag meedoen aan Skate4Air. Schaatsen op de Weissensee in Oostenrijk, voor CF. Omdat ik toch iéts moet met al die herwonnen Orkambi-energie. En omdat er nog steeds heel veel geld nodig is voor nog meer onderzoek naar de uiteindelijke genezing van CF. Want los van het feit dat Orkambi helemaal nog niet vergoed wordt, is het middel ook niet voor elke CF'er geschikt. Patiënten met meer zeldzame mutaties vallen vooralsnog keihard buiten de boot. En dat kan natuurlijk niet. De volledige afstand van de alternatieve Elfstedentocht - 200 kilometer - is me wat te gortig. Mijn doel wordt één kilometer schaatsen per procent longfunctie. Daarmee kom ik op een pittige 50 kilometer. Oh ja, en ik kan (nog) niet schaatsen! Maar alles valt te leren. Dus je gaat de komende maanden nog veel over mijn schaatsavonturen zien en lezen.

Hartelijk luie zondag Sara. Heb jij nog plannen voor vandaag of blijft het bij manden?

Wij vieren de derde verjaardag van Flrs. Hoera!

Hej hej.